Mijn verhaal

Ik geloof dat ik ongeveer 22 was.

Ik zat op een avond alleen in de woonkamer televisie te kijken. Iemand deed het licht uit om naar bed te gaan en ik bleef achter in het donker. Op dat moment voelde het alsof er iets in mij niet mocht bestaan. Alsof er iets in mij wegzakte.

Vele jaren later begreep ik wat daar gebeurde.

Als kind had ik een sterke eigen wil. Ik was gevoelig en rebelleerde tegen alles wat niet gelijkwaardig voelde. Maar op die bewuste avond gaf iets in mij het op. Ik gaf het op om iets te mogen willen. Mijn recht om te bestaan.

Mijn energie verdween langzaam. Ik werd chronisch moe, voelde me vaak uitgeput en verloor steeds meer het contact met wat werkelijk bij mij paste.

Op relationeel vlak uitte zich dat het sterkst.

Ik kon goed alleen zijn, maar zodra er iemand in mijn leven kwam, verloor ik mezelf volledig in de ander. Ik stemde me zó sterk af op de behoeften, emoties en energie van de ander, dat ik niet meer voelde wat van mij was.

Destijds zag ik dat als een kwaliteit.

Ik kon mensen haarfijn aanvoelen. Ik wist precies wat er speelde. Ik voelde stemmingen, spanningen en behoeftes nog voordat ze werden uitgesproken.

Maar ondertussen verloor ik mijn grenzen, mijn identiteit en uiteindelijk ook mijn gevoel van veiligheid in mezelf.

In relaties verlangde ik intens naar verbinding, eenheid en samensmelting. Ik wilde volledig opgaan in een ‘wij’. Zonder dat ik het doorhad, loste mijn  "ik"  daarin langzaam op.

Van buiten functioneerde ik goed. Ik runde een eigen onderneming, gaf workshops, woonde en werkte jarenlang zelfstandig in het buitenland en bouwde een leven op waar veel mensen kracht in zien.

Maar van binnen begreep ik niet waarom relaties nog steeds pijnlijk, ongelijkwaardig of uitputtend voelden.

Waarom bleef die vermoeiende dynamiek?

Waarom voelde liefde zo moeilijk?

In de loop der jaren ontdekte ik steeds meer over codependentie, trauma en hechtingspatronen. Veel viel op zijn plek, maar diep van binnen bleef ik geloven dat ik nog iets moest oplossen.

Dus bleef ik zoeken.

Ik volgde trainingen, workshops en opleidingen. Ik probeerde mezelf te helen, verbeteren en begrijpen. Maar niets bracht echte rust of verandering.

Tot het moment kwam waarop ik ineens helder zag:

Ik hoef mezelf niet langer te repareren.

De verschuiving begon pas toen ik stopte met vechten tegen mezelf.

Ik ging vertragen.

Voelen.

Luisteren naar mijn lichaam.

Ruimte maken voor wat ík nodig had.

De focus verschoof van de ander naar binnen. Voor het eerst begon ik mijn rust en veiligheid op nummer een te zetten. En daardoor ook heel duidelijk te voelen wat ik daarvoor nodig had. 

Vanaf dat moment veranderde alles. De verwarring verdween. Ik begon mezelf helder te zien. Mijn patronen. Mijn grenzen. Mijn behoeften. Mijn waarheid. Ik vond stevigheid in mezelf.

Precies daardoor veranderden ook mijn relaties. 

Wat ik zie 

Sinds de verwarring in mezelf is opgelost, zie ik glashelder waar andere vrouwen tegen exact dezelfde patronen en problemen aanlopen. Het (onbewust) kwijtraken van zichzelf. Het zoeken naar antwoorden en de eeuwige twijfels en uitputting. Het onvermogen om uit een ongezonde dynamiek te stappen. Vrouwen die ongelijkwaardigheid voelen in contact. Maar vooral zie ik veel vrouwen die enorm moe zijn. Moe zijn van het dragen, trekken en oplossen. Vrouwen die verlangen naar liefde, rust en  toewijding. Maar niet weten hoe.

Vanuit mijn eigen ervaringen ondersteun ik vrouwen om eerlijk naar zichzelf en de relatie te kijken. Ik help vrouwen ongezonde dynamieken los te laten en bied helderheid hoe dit te doen. Stap voor stap bouwen aan een gezonde relatie met jezelf en vervolgens de ander. 

In gesprekken kijk ik niet alleen naar wat er gebeurt aan de oppervlakte, maar vooral naar de onderstroom die eraan voorafgaat. De beweging waarin iemand zichzelf stap voor stap verlaat in contact. Grenzen die langzaam minder voelbaar worden. Helderheid die verdwijnt door de chaos van verhalen.

Wanneer er afstand is, kun je pas werkelijk zien wat er innerlijk is gebeurd, omdat wanneer je er middenin zit je handelt vanuit wat op dat moment logisch of noodzakelijk voelt.

Daar ligt de ingang van mijn werk: het zichtbaar en voelbaar maken van dat wat er werkelijk speelt. Wat is er nu nodig op dit moment, voorbij verhalen en projecties.  

Mijn achtergrond

Ik heb zelf ervaren hoe verwarrend en beschadigend relaties met controle en grensoverschrijdend gedrag kunnen zijn. Diverse verschillende relationele dynamieken heb ik aan der lijve ondervonden. Onveilige relaties, maar ook relaties die zachter waren maar waar onderhuids dezelfde patronen van ongelijkheid speelden.

Dit alles heeft mij niet alleen veel ervaring gegeven, maar vooral een diepgaand inzicht in hoe subtiel en gelaagd deze processen zijn.

Ik ken de beweging van jezelf verliezen in verbinding. Van blijven voelen dat er potentie is, terwijl de werkelijkheid iets anders laat zien. Van vasthouden, blijven, hopen en vechten. 

Ik weet ook hoe moeilijk het is om dat proces op het moment zelf te herkennen juist omdat het zelden één duidelijk keerpunt is, maar een geleidelijke verschuiving.

Hoe ik werk

Mijn manier van werken is rustig, afgestemd en tegelijk helder en direct.

Ik kijk niet alleen naar wat iemand vertelt, maar vooral wat iemand voelt, vermijdt, vasthoudt of nog niet volledig durft toe te laten. Ik luister tussen de woorden door. Juist daar wordt zichtbaar wat iemand nodig heeft. Los van het patroon of dynamiek.

Ik geef je terug wat ik zie en kan je laten voelen waar jij misschien net even voorbij bent gegaan.

Dat maakt dat er vrij snel inzicht ontstaat wat jij nodig hebt om fijner en rustiger in contact met de ander te kunnen zijn.  

Je bent erg welkom gewoon zoals je bent. Ik heb zelf zoveel gezien en doorleeft dat ik oordeelloos en met zachtheid naar je kan luisteren.